Xiomara & Christel

Xiomara’s ouders zijn allebei geboren in Suriname. Vader en moeder kwamen als jonge mensen naar Nederland toe om hier te studeren.

Xiomara is een paar keer in Suriname op bezoek geweest. Ze vindt het hartstikke leuk daar. Ze heeft er veel familie, zoals haar opa, oma, tantes, ooms, neefjes en nichtjes. Die familieleden spreken allemaal Nederlands.

Xiomara vindt dat Amsterdammers over het algemeen goed met elkaar omgaan. Zij ziet in haar omgeving veel vriendschappen. Daar staat tegenover dat zij ook wel ruzie en vechten op straat of op school. Meestal gaat zij dan kijken. Als mensen ruzie maken komt ze er niet tussen. Als er een volwassene in de buurt is roept ze hulp in. Soms grijpen leerkrachten niet in in zo’n situatie. Zij weet precies welke leraar zij wel en welke zij niet kan vragen om te komen helpen.

Xiomara ziet vrijwel dagelijks een scene waarbij mensen elkaar uitschelden op huidskleur. Ook met ziektes wordt er volgens haar veel gescholden. Indien zij en haar vrienden dit onder elkaar doen vindt ze het wel grappig. Xiomara geeft toe dat ze er zelfs ook wel eens aan mee doet, aan racistisch schelden.

Karel vraagt de mensen op de tribune naar hun ervaringen hieromtrent.
Christel, een meisje van acht jaar, komt naar voren. Ze vertelt dat in haar klas drie meisjes zijn die andere kinderen voor ‘ezel’ uitschelden. Maar dan niet in het Nederlands maar in een andere taal, hun eigen taal. Als dat gebeurt gaat Christel het vertellen aan de juf.

Christel geeft toe dat zij zelfs ook wel eens kinderen uitscheldt, maar (zegt ze er bij) : nooit racistisch.
Wat doe je als je wordt uitgescholden ?
Xiomara zegt woedend te worden. Daar kan ze niets aan doen. Weglopen van die plaats ervaart ze niet als ‘laf’, “Maar”, zo zegt ze: “Over je heen laten lopen lukt gewoon niet !”

Op de lijst 500 plaatst Xiomara: Haar familieleden en theatermensen.
De kleine Christel plaatst haar oma, ouders, vrienden en zusje.