Shirley

Shirly heeft geweldige herinneringen bewaard aan haar kindertijd rond het Leidseplein. Er was nogal weinig speelruimte voor het kind dat ze was, maar haar vader nam haar regelmatig mee naar het Vondelpark dat vlakbij lag en naar Circus Elleboog.

Haar vader had een restaurant in de buurt en zo zag Shirley in haar jeugd van dag tot dag vrolijke uitgaande mensen. Dat mensen zo enorm kunnen verschillen viel haar als kind al op.
Er was soms ook wel overlast bijvoorbeeld van mensen die tegen hun voordeur aanpiesten.

Als Shirley van een-hoog in de Lange Leidsedwarsstraat uit het raam naar beneden keek, zag ze ook vaak hoe vervelend mensen tegen elkaar kunnen doen. Eens zag ze als meisje van tien hoe een man zijn vriendin mishandelde bij haar voor de deur. Ze kon het niet aanzien en heeft zich er mee bemoeid. Ze is naar beneden gegaan en heeft de deur open gedaan en heeft de vrouw binnen gelaten en de politie van Bureau Lijnbaansgracht gebeld. Het liep goed af.

Een voordeel van daar wonen was het uitgaan. Van af haar 16e kwamen er veel vriendinnen bij haar over de vloer voor en na het stappen. Toch heeft Shirley vanuit hun raam heel veel ellende gezien op straat. Vroeger maakte zij zich wel eens zorgen over de slechte omgang tussen Amsterdammers onderling. Maar anno 2009 meent ze dat Amsterdammers tegenwoordig redelijk tolerant met elkaar omgaan.
Shirley heeft een enkele keer zelf last gehad van discriminatie. Haar ouders zijn van Indische afkomst en in haar jonge jaren werd zij daar wel eens op aan gekeken. In de periode dat er door Molukse jongeren treinkapingen werden uitgevoerd en Nederland helemaal daarvan in de ban was, werd zij regelmatig op aangesproken dat ze ‘Molukse’ zou zijn (terwijl zij dat niet is).

Eens (het moet in 1978 zijn geweest) wilde de twaalfjarige Shriley iets gaan drinken met haar blonde vriendin. Er stond een bewaker voor dat cafetaria. De vriendin mocht naar binnen, Shirley niet. Toen het meisje vroeg waarom de vriendin wel en zij er niet in mocht luidde het antwoord: “ Jouw soort wil ik hier niet binnen hebben” en “Ik wil geen trammelant en herrie hier....” Hoewel Shirley zwaar beledigd en boos en verdrietig was is ze maar weg gegaan. Haar vader vond dat ze aangifte had moeten doen.

Wat kunnen wij leren van Shirley op het gebied van vrede en veiligheid? Ze antwoord: “ Neem iedereen zoals hij is, ongeacht kleur of afkomst”. Waarom heeft ze onze mooie stad verlaten voor het verre Weesp ? Shirley zegt dat het in Weesp “zo lekker rustig” is.

Als ze iemand zou voordragen voor de lijst 500, zou het haar goede vriend Bert zijn. Bert heeft namelijk veel in huis: hij werkt in het AMC op de afdeling crisisbemiddeling en –oplossingen. De plek die Shirley extra bescherming zou willen geven is: de Dam, vanwege het Monument.