Sandel werd in 1982 uitgezonden naar Libanon voor een vredesmissie (UNIFIL)
in Zuid-Libanon. Het doel van de missie was om de bufferzone tussen Libanon en Israel te bewaken. Sandel maakte onder meer de invasie van het Israëlische leger mee in Libanon op 6 juni 1982. Een verslag van een gesprek met de Amsterdamse stadsverteller.
De Libanon-missie was moeilijk omdat er geen groot mandaat lag. Dit bleek toen het Israëlische leger de grens met Libanon overstak en het UNIFIL-leger daar weinig tegen kon uitrichten.
Ten tijde van de operatie was Eugene 21 jaar oud. Tot het moment van uitzenden was hij, zoals hij zelf zei: een ‘patat etend’ jochie uit Amsterdam geweest.
Eugene was uiteindelijk zeven maanden in het oorlogsgebied. Hij heeft veel onmacht gevoeld omdat zij als UNIFILsoldaten weinig konden uitrichten.
Daarbij heeft Eugene veel angst gekend. Vooral als de UNIFIL soldaten bij beschietingen de schuilkelder in moesten duiken, met achterlating van alle privé bezittingen.
Terwijl vandaag de dag (2009) naar zijn mening soldaten op vredesmissie een goede begeleiding krijgen, heeft hij indertijd weinig begeleiding gekregen.
Bij terugkeer in Nederland heeft Eugene Jarenlang spijt gehad van zijn beslissing om mee te doen aan deze operatie. Zo merkte hij dat een vredesmissie als die waaraan hij meedeed geheel niet leefde bij de Nederlandse bevolking.
Hij kon zijn verhaal niet kwijt. Sliep jaren lang slecht, transpireerde hevig en had nachtmerries. Nadat hij in 1984 de dienst had verlaten moest hij alle moeilijke ervaringen geheel op eigen kracht verwerken. Pas eind jaren negentig (ruim vijftien jaar later) ontving hij professionele hulp.
Vandaag de dag houdt Eugene zich bezig met het begeleiden van veteranen. Hij ziet andere veteranen nog worstelen met problemen. Sommigen raken aan de drank. Hij zelf drinkt geen alcohol. Hij drinkt een glaasje warme melk voor het slapen gaan.
Elk jaar neemt hij deel aan de officiële Nationale Dodenherdenking en staat hij tussen de collega’s op de Dam. Als de mensen applaudisseren voelt hij zich trots.
Deelnemen aan een volgende missie zou hij niet meer doen. Hij wil niet naar huis terugkeren in een lijkenzak.
Eugene meent wel dat wapens soms nodig zijn om een conflictsituatie te beheersen. Vrede moet zijn inziens soms afgedwongen worden. Wapens kunnen iemand die zich niet gedraagt dwingen zich te gedragen. Als Karel het publiek vraagt hoe zij hierover denken, blijkt een meerderheid de mening toegedaan dat de wapens de wereld uit zouden moeten.
Eugene ziet voor UNIFIL en de VN een belangrijke ‘overzichtstaak’, opdat er meer vrede en vrijheid in de wereld zal komen.
Hij kiest als plek in Amsterdam die bescherming verdient in geval van oorlog: de Dam. Hij vindt de Dam een plek van ontmoeting, van vrede en liefde.
Jeroen