willem van lith

Wim van Lith, met een lange rij onderscheidingen op de borst gespeld, vertelde het publiek dat hij beroepsmilitair was bij de Koninklijke Marine. Hij werd uitgezonden naar Nieuw Guinea (’61 – ’62) en naar Indie (het latere Indonesië (1949). Hij heeft niet deelgenomen aan oorlogshandelingen. Hij was verantwoordelijk voor het opstijgen van vliegtuigen aan boord van de vliegdekschepen.

Wim zijn ogen lichten op als hij vertelt een prachtige tijd te hebben gehad bij de Marine. Wel heeft hij veel vrienden verloren op Nieuw Guinea. Dit waren mariniers die tijdens patrouilles slachtoffer werden van hinderlagen en aanslagen. Ook op vliegdekschip de’ Karel Doorman’ heeft hij vrienden verloren, maar Wim ziet dit als een risico van het militaire beroep.

Warme herinneringen heeft hij aan de schitterende tropennachten, aan de palmbomen, het prachtige groene landschap en de lieve inwoners van zowel Nieuw Guinea als Indie.

Na hun terugkeer uit Nieuw Guinea werden de Nederlandse militairen die daar hadden gediend hier in Nederland met de nek aangekeken en behandeld als criminelen, vertelt Wim. Als je in die tijd in uniform in de trein plaats nam, kwam er niemand naast je zitten.
Pas in onze tijd komt er langzaam maar zeker erkenning voor veteranen.

Hij heeft zich zelf ten doel gesteld om veteranen en burgers samen te brengen om begrip te kweken voor wat het betekent ‘veteraan’ te zijn. Hij is vooral blij als hij ervaart dat de jongste generatie veteranen met respect wordt behandeld.

Als hij in een uitzonderlijke oorlogssituatie in Amsterdam iemand in het bijzonder zou moeten beschermen, zou hij zeggen: “Spaar onze kinderen. Hij zou i.p.v. 500 volwassen personen, 500 kinderen op de lijst zetten.