Artikel

Frank Noorland

“Ik realiseer mij dat ik in Amsterdam een grote vrijheid geniet. Ik kan hier zijn wie ik ben, ik kan morgen weer iemand anders zijn en ik mag verschillende dingen zijn.”

Frank Noorland bezocht Auschwitz twee keer. “Ik kan in geen woorden omschrijven hoe het voelt om in zo’n grote moordmachine te staan. Het is onbegrijpelijk dat zoiets kon gebeuren.” Als programmeur van het Theater Bellevue houdt hij zich dagelijks bezig met wat vrijheid is. Hij is altijd op zoek naar inhoudelijke stukken die iets meegeven aan zijn publiek. Voor Theater Na de Dam programmeerde hij 2 voorstellingen.

Waarom heb je Auschwitz twee keer bezocht?
“Een vriendin van mij heeft onderzoek gedaan naar wat Auschwitz voor effect heeft op de bewoners van het nabijgelegen dorp. Ik ben op bezoek geweest en ik heb daardoor veel van haar onderzoek gelezen en gezien. Hoe een slachtoffer tot dader gemaakt werd in die kampen en hoe groots en gruwelijk mensen kunnen zijn, dat is bizar. Auschwitz doet ontzettend veel met mij. Het is zo intens om te zien hoe groot, logistiek en georganiseerd deze plek is. Een gigantische moordmachine.”

In hoeverre neem je deze ervaring mee in jouw dagelijks leven, in jouw privé leven en als programmeur van het Theater Bellevue?
“Als persoon realiseer ik mij dat ik in Amsterdam een grote vrijheid geniet. Ik kan hier zijn wie ik ben, ik kan morgen weer iemand anders zijn en ik mag verschillende dingen zijn. Dat is een waanzinnige rijkdom. Die veelvormigheid van Amsterdam vind ik heel interessant en mooi.
Als programmeur vind ik het belangrijk om theaterstukken te programmeren met inhoud. Natuurlijk hoeft dat niet altijd een dramatisch verhaal te zijn, maar de boodschap is lang niet altijd even leuk. Hoe verschillend mensen denken en doen wil ik laten zien in onze programmering.”

Op 4 mei zijn er twee theaterstukken te zien in het Theater Bellevue in het kader van Theater Na de Dam, ‘Geen nummers maar Namen’ en ‘De Schillerbar’. Waarom heb je gekozen voor deze stukken?
“Beide producenten ken ik goed. Zij maken inhoudelijke en kwalitatieve stukken. ‘Geen nummers maar Namen’ is een project van middelbare schoolleerlingen. Zij hebben een biografie geschreven over Nederlanders die gevangen zaten in een concentratiekamp en maken hier een theaterstuk van. ‘De Schillerbar’ was tijdens het interbellum dé bar voor artistiek Amsterdam. Artiesten, schrijvers en beeldend kunstenaars, vele van hen joods, kwamen hier bij elkaar. Het stuk is een muzikale vertelling van deze tijd.”

Estafettevraag van Kitchen Roulette aan Frank Noorland:
'Vind je het in jouw programmering belangrijker om het concept 'vrijheid' binnen de oorlog te laten zien, of zoals we nu met vrijheid omgaan?'
“Dat ligt aan hoe expliciet de thematiek oorlog in de voorstelling zit. Op 4 mei herdenken we en dan vind ik het belangrijk dat het verhaal van de Tweede Wereldoorlog leidend is. Maar buiten 4 mei om gaat het vooral om de vrijheid waarin wij nu leven.”

Lees hier over Geen nummers maar Namen en De Schillerbar

Alle rechten voorbehouden