Artikel

Fadel el Hakim

“Jongeren zeggen vaak ‘ik ben stoer’, maar ze zijn echt lang niet zo stoer als mensen die de oorlog hebben meegemaakt.”

Dit jaar wordt het vierde jaar dat Fadel el Hakim meedoet aan het jongeren theaterprogramma van Volta en Theater Na de Dam. "Het is veel leuker om de geschiedenis te leren door theater dan door het lezen van boeken" vindt hij. Maar Fadel vindt het vooral belangrijk dat je je eens verplaatst in een ander.

Hoe ben je in aanraking gekomen met dit project?
“Vier jaar geleden heeft Volta het eerste theaterstuk gemaakt voor de herdenking op 4 mei. Mijn zus deed hieraan mee en ik ben met haar meegegaan, maar ik wist toen nog niet zoveel over het onderwerp. Ik vond het erg leuk en bijzonder om mee te maken, dus ik heb mezelf beloofd om elk jaar mee te doen. Daar heb ik mij tot nu toe aan gehouden!”

Waarom heb je jezelf beloofd om elk jaar weer mee te doen?
“Ik vind het belangrijk dat jongeren zichzelf soms in de schoenen verplaatsen van mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Jongeren zeggen vaak ‘ik ben stoer’, maar ze zijn echt lang niet zo stoer als mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Nederland zou niet dit land zijn als deze mensen niet zo sterk waren geweest.”

Dit jaar heet het stuk ‘Dat wat we niet vertellen’. Waarom hebben jullie voor deze titel gekozen?
“De heldendaden worden vaak verteld, maar dit jaar hebben we het ook over verhalen die vaak niet verteld worden. Zoals bijvoorbeeld het verhaal van een verrader of iemand die bij de NSB zat.”

Wat wil je als acteur meegeven aan het publiek?
“Ik voel mij persoonlijk heel vrij in Nederland, ik heb niet vaak discriminatie meegemaakt. Maar er zijn kinderen die wel racisme hebben meegemaakt. Dan denk ik wel eens, was de Jodenhaat vroeger zoals dit? Misschien is de haat die sommige mensen hebben voor buitenlanders wel precies dezelfde haat als die voor joden vroeger. Ik hoop dat het publiek hierover nadenkt.”

Welke rollen heb je in het verleden gespeeld?
“Ik heb twee jaar geleden een joods jongetje gespeeld die heel vaak naar verschillende steden moest verhuizen om onder te duiken. En ik heb een keer een scene gespeeld, waarbij ik zo’n erge honger had dat ik het broodje van een voorbijlopende Duitser moest afpakken. Ik ga mij dan zo inleven in de rol dat ik echt radeloos ben door de honger die ik voel.”

Jullie houden interviews met mensen die de oorlog hebben meegemaakt en aan de hand van die verhalen maken jullie het theaterstuk. Wat is je bijgebleven van de interviews?
“Bij mijn eerste interview heb ik wel echt doorgevraagd. Die meneer moest toen huilen, maar hij vond het niet erg om door te vertellen. Hij vertelde ons dat hij ziek was en daardoor zijn bed niet uit mocht, terwijl alle andere kinderen buiten mochten spelen. Toen is er pal achter de muur waar hij lag een bom afgegaan en lag alles in vuur en vlam, maar hij had het overleefd. Dat is echt niet normaal heftig, zoiets kan je je niet zomaar verbeelden.
In een ander interview is ons een keer verteld hoe je een granaat moet laten afgaan. De ouders van die meneer hebben hem dat uitgelegd door middel van een flesje met een touwtje erin. Hij was toen nog maar zes jaar. Het gezin had veel informatie over waar er joden ondergedoken waren. Als er Duitsers zouden komen moest degene die thuis was zichzelf en alle Duitsers opblazen om te voorkomen dat ze gemarteld zouden worden om zo informatie los te krijgen.”

Estafette vraag van Wende aan Fadel:
'Als je fantaseert dat je 30 jaar ouder bent en zelf een kind hebt van jouw leeftijd. Wat zou je dan willen dat je kind aan jou zou vragen, of wat zou jij dan willen vertellen?'
"Ik hoop dat hij of zij zou vragen 'Hoe ziet jouw perspectief van de oorlog eruit?', want in 30 jaar leeftijdsverschil kan er veel vervagen over de oorlog."


Wil je Fadel zien schitteren op het toneel?
Er zijn nog kaarten verkrijgbaar. Reserveren kan via 020 682 64 29 of mail naar volta@ijdockzz.nl

Klik hier voor meer informatie over het stuk Dat wat we niet vertellen

Alle rechten voorbehouden