Artikel

Nes 116

Deel 4 van een prachtige blog van Eva Wertheimer

Het is inmiddels 15:45 en moet racen naar de volgende locatie. Ik ben te laat! Snel spring ik op mijn fiets en ga als een dolle op naar Nes 116. Weer een bizarre locatie. Ik heb hier een tijdje geleden gesolliciteerd en weer denk ik dat toeval niet bestaat. Wat is dat toch? Ik noem het de greep van mijn verleden…

Buiten adem en gehaast kom ik het prachtige gebouw aan de Nes binnen en ik hoor de betoverende pianomuziek vanaf de entree. Alsof er aan mijn haartjes getrokken wordt, verschijnt er over mijn hele lichaam kippenvel. Ik loop naar de zaal waar ik moet zijn.

Voordracht in de Nes 116

De prachtige pianomuziek wordt zorgvuldig aangevuld met waanzinnige operazang, Hebreeuwse opera. Daar sta ik… aan de grond genageld. Mijn ademhaling kan ik maar moeilijk in bedwang houden, evenals mijn tranen. Dit gaat door merg en been, het beladen pand wat me kriebels geeft, de muziek die me ontvoerd naar de tijd van mijn oma en opa en die stem in een taal die ik niet kan verstaan, maar me de stuipen op het lijf jaagt en tegelijkertijd vasthoudt in een greep waarvan ik droom dat het me nooit meer loslaat. Ik sluit mijn ogen en voel.

De zang wordt doorbroken door de voordracht uit een onderduikersdagboek. Ik ben te laat binnengekomen en val midden in het verhaal in. Het is het verhaal van een gezin wat op deze locatie ondergedoken heeft gezeten. De voordracht is mooi en emotioneel. Daar klinkt de piano weer en in de stem bespeur ik wanhoop in een taal die ik niet kan verstaan. Ik kan me niet bewegen en probeer me iets te hard te verplaatsen in de situatie van hen die hier angstig ondergedoken hebben gezeten. Het lukt, even ben ik in die tijd en vrees ik voor mij leven.

De muziek stopt en de voordracht gaat verder. Het einde van de oorlog is nabij en het ondergedoken gezin kan het niet geloven. Na die wanhopige tijden van angst en verdriet is er weer zicht op een normaal leven, voor zover dat mogelijk is na de helse tijd van oorlog. Wederom wordt de overdracht afgelost met een prachtig muziekstuk. Dit keer hoopvol, blij en met de blik op de toekomst. Mijn traan wordt versterkt met een kleine glimlach. Het gezin uit de voordracht heeft het gehaald, dit gezin heeft haar leven weer kunnen opbouwen. Vele niet, maar het gezin waarmee ik vandaag kennis heb mogen maken leeft!

L’chaim!

Alle rechten voorbehouden